Село во кое никој не работи за плата, а имаат сѐ: Овде децата немаат мобилни телефони

Дали постои место каде што можете да живеете безбедно, без долгови, да имате покрив над главата, а притоа да не мора да работите за плата? Село во Источен Сасекс, Велика Британија, звучи како утопија, но е вистина и постои една „мала“ финта.

Во Дарвел децата не гледаат телевизија, не користат социјални мрежи и немаат мобилни телефони. Селото има околу 300 жители и тие речиси половина век живеат одвоени од современото општество.

Дарвел, мало населено место во близина на Хејстингс, е дом на заедницата Брудерхоф, радикална христијанска група. Нивната животна филозофија се темели на самоодржливост, па самите одгледуваат храна на сопствени фарми и овоштарници, водат сопствена кујна, училишта, па дури и фабрика за играчки и мебел, бизнис вреден милиони фунти.

Оние што ќе одлучат да станат дел од Брудерхоф се откажуваат од својот имот, пари и општествен статус, во согласност со учењата на Исус Христос. Нивниот живот се заснова на раните христијански записи, што подразбира строги правила кога станува збор за бракот, истополовите врски, па дури и начинот на облекување.

Секојдневие и обичаи

Нивниот ден започнува во 6 часот наутро, додека работата и училишните активности се одвиваат од 7:30 до 17:00 часот, со двочасовна пауза. Облекувањето е едноставно - жените носат долги фустани, марами и здолништа, додека за мажите се прифатливи широки кошули и едноставна облека.

Кога станува збор за животните одлуки, на членовите на заедницата не им е оставен голем избор - работата и местото на живеење ги одредува самата заедница. Сепак, Брудерхоф не е единствен пример за ваков начин на живот. Во светот постојат уште 23 слични заедници со илјадници следбеници. Движењето е основано во 1920 година во Германија како пацифистичка организација, но нацистите ги прогонувале, па биле принудени да пребегнат.

Бернард Хибс, еден од жителите на Дарвел, живее во заедничка куќа со сопругата Рејчел, нивните деца и уште неколку семејства, вклучувајќи ги и неговите родители. Вечерите ги поминуваат во заедничка трпезарија, каде што заедно пеат и се молат.

Среќа без материјални добра

Бернард, кој има 38 години, вели дека Брудерхоф се развил од желбата на првите членови целосно да го следат Исус. Тој потсетува дека за време на Втората светска војна го изгубиле целиот имот, но дека во Англија наишле на гостопримство.

- Визијата на тие први млади луѓе и понатаму живее. Ние само се обидуваме да ги примениме учењата на Исус во секојдневниот живот - објаснува тој.

Во Брудерхоф дошол на 9-годишна возраст и секое заминување од заедницата го доживувал емотивно.

- Можеби звучи тешко, но кога еднаш ќе го прифатите овој начин на живот, сфаќате колкава е среќата да се ослободите од материјалните нешта - вели тој, отфрлајќи ги тврдењата дека Брудерхоф е култ.

Обични луѓе, а не секта

Тој признава дека некои посетители очекувале таинствена секта, но на крајот сфатиле дека се работи за обични луѓе.

- Нема неидентификувани летечки објекти, нема чудни ритуали, нема тајни ракувања - додаде тој.

Иако често се соочуваат со обвинувања дека се секта, Бернард истакнува дека луѓето можат слободно да доаѓаат и да си одат.

- Никој не е принуден да размислува на одреден начин. Впрочем, меѓу себе се расправаме за сè: од Брегзит до тоа колку често треба да се коси тревата - вели тој.

Како директор за односи со јавноста, Бернард е еден од ретките членови на заедницата кој користи компјутер и паметен телефон. Сепак, вели дека тоа не му носи грижи.

- Немам долгови, немам хипотека, ништо не поседувам. Ако ми требаат нови чевли, едноставно ги барам и ги добивам истиот ден - вели Бернард.

Извор: Nova.rs 
Фото: Wikipedia