Зошто генерациите што растеа во 70-тите и 80-тите години денес се поотпорни и поснаодливи?

Растењето во текот на 70-тите и 80-тите години обликуваше генерации што денес важат за поснаодливи и поотпорни на животните предизвици.

Децата во тоа време поголемиот дел од денот го поминуваа надвор, без постојан надзор и без технологија, а дома се враќаа дури кога ќе се стемнеше.

Неструктурираната игра, возењето велосипед, смислувањето сопствена забава и добро познатото родителско „најди си нешто да правиш“ ги учеа на самостојност. Досадата не беше проблем што родителите требаше да го решат, туку поттик децата сами да смислат нешто интересно.

Токму таа слобода ги развива креативноста, снаодливоста и способноста за решавање проблеми. Затоа за луѓето што пораснаа во 70-тите и 80-тите често се вели дека не се „блокираат“ кога никој нема да им каже што треба да направат следно.

Им беше дозволено да ризикуваат

Детството тогаш подразбираше качување на високи дрвја, скокање во вода, возење велосипед без кацига, па дури и играње со петарди.

Немаше „хеликоптер родители“, ниту постојани предупредувања. Секоја гребеница, скршеница или помала незгода беше важна лекција за нервниот систем.

Истражувањата од развојната психологија покажуваат дека децата што во играта се соочуваат со физички ризик развиваат подобра процена на опасностите и подоцна во животот имаат пониско ниво на анксиозност.

Нивниот мозок научи да разликува вистинска опасност од ризик што може да се контролира преку лично искуство, а не затоа што возрасните веднаш интервенираа. Поради тоа, припадниците на оваа генерација често остануваат смирени во кризни ситуации и се фокусираат на решението додека другите паничат.

Беа оставени сами со своите мисли

За разлика од денешните генерации, децата од 70-тите и 80-тите ја разбираа вредноста на самотијата.

Поминуваа часови сами во своите соби, слушајќи албуми од почеток до крај или обидувајќи се да ја снимат омилената песна од радио без гласот на водителот. Лежеа на трева со пријателите без да прават ништо посебно или сами го истражуваа светот околу себе. Не беа осамени, туку научија да се чувствуваат удобно во тишина.

Познатата студија во која учесниците повеќе сакале да добијат благ електрошок отколку 15 минути да седат сами со своите мисли звучи речиси неверојатно за генерација што знаела да ужива во тишината.

Тие не „скролаа“, туку размислуваа, сонуваа и ги обработуваа сопствените впечатоци.

Мораа да создаваат нешто од ништо

Иако не постојат директни споредби меѓу генерациите, сè поголем број истражувања покажуваат дека постарите генерации генерално се помалку анксиозни од помладите, кои живеат во свет на постојана дигитална стимулација. Растењето во време кога секој момент на тишина не беше исполнет со бучава ги научи дека досадата не е вонредна состојба.

Затоа и денес можат трпеливо да чекаат во долги редици или да се возат во тишина без нервоза. Не се плашат од непријатна тишина и не паничат ако ги заборават слушалките дома.

Мораа да чекаат за работите што ги сакаат

Недостигот на моментално задоволување суптилно ја обликуваше оваа генерација.

Немаше маратони со серии; омилената емисија се емитуваше еднаш неделно, ако воопшто ја имаше на еден од трите достапни телевизиски канали. Главниот збор за програмата најчесто го имаше таткото.

Фотографиите се правеа на филм, па се носеа на развивање и се чекаше со денови за да се видат резултатите, без можност веднаш да се избришат или поправат. Телефонските броеви се помнеа напамет, а пријателите се бараа по телефон со надеж дека се дома.

Истражувањата за одложено задоволување покажуваат дека учењето да се чека и да се поднесува фрустрација е поврзано со подобра контрола на импулсите и емоциите.

Поради тоа, припадниците на оваа генерација ретко ги исполнува моменталното задоволство, тие научија дека за вредните работи е потребно време.

Родителите веруваа дека ќе се снајдат

Децата наутро излегуваа од дома со едно правило: „Врати се пред да се запалат уличните светилки“.

Немаше проверување, следење локации, ниту постојан надзор. Родителите најчесто не знаеја точно каде им се децата во текот на денот.

Сами одеа на училиште, сами се враќаа и влегуваа во празен дом по наставата.

Немаше постојана контрола, но постоеше очекување. Родителите не се однесуваа како пријатели, туку како авторитети што веруваа во способностите на своите деца. Тие мораа сами да проценуваат ситуации и да носат одлуки без интервенција од возрасните.

Токму затоа денес многумина од оваа генерација полесно размислуваат критички и не им е потребна постојана насока или потврда од другите.

Го преживеаја детството што денес кај многумина би предизвикало чудење, но наместо да ги скрши, тоа ги направи поцврсти и ги подготви за животот.

Извор: Index.hr
Фото: Magnific