Кога едниот партнер е анксиозен, тоа се пренесува во врската. Анксиозноста ги обликува комуникацијата, чувството на сигурност и начинот на кој двајцата партнери размислуваат, чувствуваат и реагираат еден на друг.
Анксиозност во врската и преземање одговорност
Партнерите на луѓето со анксиозност често пријавуваат дека се збунети, преоптоварени, беспомошни или емоционално исцрпени. Тие сакаат да им дадат поддршка, но не се сигурни како да го сторат тоа без да се изгубат себеси.
Чести прашања што се појавуваат во ваквите врски се:
-Како можам да бидам поддршка за тебе без да се занемарам себеси?
-Зошто уверувањата не помагаат?
-Зошто и јас станувам анксиозен или повлечен кога мојот партнер е вознемирен?
Како партнерот ја доживува анксиозноста
Анксиозноста го активира нервниот систем кој е постојано фокусиран на препознавање закани и неизвесност. Потоа мозокот ги приоритизира сценаријата за опасност и најлошите можни исходи. Ова може да се манифестира преку постојано барање уверување, проверка, интензивни емоции, раздразливост или избегнување. За партнерот, ова често значи:
-чувство како да „оди по јајца“
-преземање одговорност за вознемиреноста на партнерот
-повторување на разговорот
-„преземање“ на вознемиреноста преку емоционална зараза
-чувство на критика, контрола или задушување
-наизменична грижа и повлекување.
Истражувањата покажуваат дека вознемиреноста може да се пренесе во врската, особено кога нема јасни начини за регулирање.
Како да му помогнете на вашиот партнер
1. Потврдете ја емоцијата, а не стравот
Корисни примери:
-„Можам да видам колку ти е тешко ова.“
-„Има смисла што се чувствуваш така.“
Помалку корисно: Докажување дека нема за што да се грижи и разговор за анксиозни мисли.
2. Останете смирени
Пред да реагирате, обрнете внимание на вашата состојба. Забавете го дишењето, опуштете го телото. Мирното присуство помага повеќе од вистинските зборови.
3. Поставете јасни, но сочувствителни граници
Границите ги штитат двајцата партнери. Ова може да значи ограничување на повторувачките разговори, правење паузи кога ви се потребни и охрабрување на вашиот партнер да побара дополнителна поддршка.
4. Помогнете за „заземјување“ во моментот
Во моменти на интензивна вознемиреност, фокусот треба да се врати во сегашниот момент. Може да биде дишење заедно, кратка прошетка или едноставно мирување. На пример:
-„Ајде да дишеме заедно.“
-„Јас сум тука, ќе забавиме заедно.“
5. Мали чекори
Откако анксиозноста ќе се смири, важно е да се фокусирате на мали, остварливи чекори. Една корисна техника е правилото од 5 минути: договор да се спроведува активност само пет минути. Малиот почеток често го намалува отпорот.
Како да се заштитите
Партнерите често ги занемаруваат сопствените потреби, што може да доведе до исцрпеност и повлекување. Важно е:
-јасно да ги изразите своите чувства
-да препознаете кога ја губите емоционалната рамнотежа
-да побарате поддршка
-да забележите кога помошта се претвора во самозанемарување.
Споделена одговорност во врската
Здравата врска подразбира одговорност на двајцата партнери. Лицето со анксиозност треба да научи како да ја препознае и регулира, а другиот партнер треба да одржува граници и емоционална стабилност. Не станува збор за вина, туку за лична одговорност и избори.
Извор: eklinika.telegraf.rs
Фото: Freepik