Додека илјадници навивачи се упатуваа кон излезите по нерешениот резултат 2-2 меѓу Јапонија и Холандија на стадионот „Далас“ на 14 јуни 2026 година, на трибините почна да се случува нешто необично. Додека повеќето гледачи беа фокусирани на тоа како побрзо да стигнат дома, стотици јапонски поддржувачи останаа зад нив.
Вооружени со сини кеси за отпадоци од кои многу ги вееја како реквизити за време на натпреварот, тие тивко се движеа низ редовите со седишта, собирајќи чаши, садови за храна и отпадоци оставени по натпреварот. За многумина кои ја набљудуваа сцената, ова изгледаше како извонреден чин. За јапонските навивачи, тоа беше нешто нормално.
Оваа навика е длабоко поврзана со културната традиција позната како „соуџи“ - практика која ги учи децата уште од рана возраст да преземаат одговорност за заедничките простори. Во многу јапонски училишта, учениците самите ги чистат своите училници, ходници, мензи и училишните дворови, наместо да се потпираат на посебен персонал за чистење. Целта не е само чистотата, туку почитта кон просторот, кон другите и кон заедницата.
Како резултат на тоа, јапонските навивачи станаа познати низ целиот свет по тоа што го прават она за што малкумина размислуваат по последниот свиреж на судијата. Без оглед на тоа дали Јапонија победува, губи или игра нерешено, многумина остануваат за да го остават стадионот во подобра состојба отколку што го нашле.
Слична репутација заработија и самите играчи. Со текот на годините, националниот тим на Јапонија постојано беше фален за тоа што ги остава соблекувалните беспрекорно чисти по големите турнири, често придружени со рачно напишани благодарници и внимателно свиткани оригами.
Сцената во Далас привлече уште поголемо внимание кога Џејмис Винстон, познатиот квотербек од „НФЛ“, се приклучи на акцијата за чистење. Носејќи јапонски дрес, тој помагаше во собирањето на отпадоците заедно со навивачите.
За јапонските навивачи, сепак, фокусот никогаш не беше на добивањето пофалби. Тие го прават ова на меѓународните турнири уште од првото појавување на Јапонија на Светското првенство во 1998 година. Она што започна како едноставен чин на учтивост, стана една од најпочитуваните традиции во глобалниот спорт.
Фудбалот често се памети по головите, трофеите и драматичните моменти. Но, понекогаш највпечатливиот чин се случува по завршувањето на натпреварот. Долго откако толпата ќе си замине дома, неколку луѓе остануваат зад нив, тивко покажувајќи дека почитта кон другите може да остави впечаток исто толку траен како и секој резултат на семафорот.
Извор:
CBSnews
Фото:
Facebook