На светските листи со најбогати денес се наоѓаат илјадници милијардери. Но, американскиот адвокат и милијардер Џон Морган има значително построга дефиниција за тоа кој навистина ја заслужува таа титула.

Морган, кој е основач на адвокатската фирма „Морган и Морган“, во неодамнешно гостување во поткаст изјави дека мнозинството луѓе што „Форбс“ и другите финансиски медиуми ги нарекуваат милијардери всушност немаат милијарда долари со кои можат веднаш да располагаат.

Неговата процена? Можеби ги има едвај дваесетмина.

Морган тврди дека не го смета за „вистински милијардер“ оној што нема вистински милијарда долари во готовина или лесно достапни ликвидни средства. Според него, такви луѓе во светот има едвај околу 20.

Притоа и самиот се вбројува во таа многу ексклузивна група.

Милијарди што главно постојат на хартија

Тврдењето на Морган звучи провокативно, но отвора интересно прашање: што всушност значи да се биде милијардер?

Вообичаената дефиниција е прилично едноставна. Ако вкупната вредност на нечиј имот, намалена за долговите, надминува милијарда долари, таа личност ја сметаме за милијардер. Но тоа не значи дека таа има милијарда долари на банкарската сметка.

Основачите на големите технолошки компании најголемиот дел од своето богатство често го чуваат во акции од компаниите што ги основале. Во пресметката на нивната нето-вредност влегуваат и удели во приватни компании, недвижности, инвестициски фондови, уметнички дела и друг вреден имот.

Затоа некој може да вреди десетици милијарди долари, а само со мал дел од тоа богатство да може непосредно да располага.

Морган токму тука ја повлекува границата меѓу „вистинските“ милијардери и оние чие богатство во најголем дел се заснова врз проценетата вредност на нивниот имот.

Маск нема стотици милијарди долари на сметката

Најдобар пример за такво богатство се токму основачите на технолошките компании.

Кога се вели дека Илон Маск вреди стотици милијарди долари, тоа не значи дека тој износ се наоѓа на неговата банкарска сметка. Најголемиот дел од неговото богатство е поврзан со сопственичките удели во компании како „Тесла“ и „Спејс екс“.

Слично важи и за Марк Закерберг, Џеф Безос и другите луѓе од врвот на светските листи на богатство.

Нивното богатство не е фиктивно, но не е исто што и готовина.

Продажбата на голем пакет акции може да трае, да создаде значителна даночна обврска, да изврши притисок врз цената на акцијата или да им испрати сигнал на инвеститорите дека најголемиот акционер го намалува својот удел.

Поради тоа, најбогатите луѓе често не продаваат имот кога им се потребни пари. Наместо тоа, ги користат акциите и другиот имот како залог за кредити.

Со други зборува, милијардерот не мора да продаде имот вреден милијарда долари за да може да потроши голем износ пари.

Кање Вест е пример за тоа колку брзо може да се стопи богатството

Морган како пример го наведе и Кање Вест, денес познат како „Је“, чие богатство своевремено се проценуваше на повеќе од милијарда долари.

Голем дел од таа процена беше поврзан со вредноста на неговиот деловен однос со „Адидас“. Кога „Адидас“ ја прекина соработката со него во 2022 година, „Форбс“ ја намали неговата проценета нето-вредност од приближно 1,5 милијарди на околу 400 милиони долари.

Аргументот на Морган е дека таков пример покажува колку милијардерскиот статус може да зависи од процената на вредноста на деловниот удел, брендот или идните приходи.

Ако деловниот однос се распадне или вредноста на некој имот нагло падне, некој на хартија може преку ноќ да престане да биде милијардер.

Бројката од 20 луѓе сепак е речиси невозможно да се провери

Сепак, процената на Морган не треба да се сфати како прецизен статистички податок.

Не постои јавна база што би покажала колку пари  навистина поседува секој милијардер во светот. Податоците за приватните банкарски сметки и за најголемиот дел од инвестициските портфолија главно не се јавно достапни.

Бројката од дваесетина луѓе е, пред сè, лична процена на Морган.

Дополнителен проблем претставува и самата дефиниција за ликвидност.

Милијарда долари во готовина не е исто што и милијарда долари во американски државни обврзници, фондови на пазарот на пари или други хартии од вредност кои многу брзо можат да се претворат во готовина.

Затоа ниту формулацијата на Морган за „милијарда во банка“ не е стандард со кој финансискиот свет поинаку одредува кој е милијардер.

Морган очигледно го гледа богатството поинаку

Неговиот став можеби станува појасен кога ќе се погледне начинот на кој тој го изградил богатството.

„Морган и Морган“ е една од најголемите американски адвокатски фирми специјализирани за барања за отштета, а Морган тврди дека неговата фирма годишно остварува повеќе од две милијарди долари приходи.

Освен во адвокатската дејност, тој инвестирал и во недвижности, рекламирање и туристички атракции.

Неговиот поглед врз богатството затоа е насочен кон готовината, приходот и паричниот тек, а помалку кон пазарната вредност на имотот што може значително да осцилира.

Дали тогаш Илон Маск е „вистински“ милијардер?

Според стандардната финансиска дефиниција – без никаков сомнеж.

Според дефиницијата на Морган – одговорот не е толку едноставен.

Токму затоа неговата изјава го привлече вниманието. Таа не докажува дека во светот постојат само дваесетина милијардери, но покажува дека бројките што секојдневно ги читаме на листите со најбогати се всушност само процени.

Ако акциите на некоја компанија во еден ден пораснат за 10 проценти, нејзиниот основач на хартија може да стане побогат за неколку милијарди долари. Ако цената следниот ден падне, еднакво голем износ може да исчезне од процената на неговото богатство.

Во ниту еден момент тие милијарди не морале да завршат на неговата банкарска сметка.