Во далечната 1518 година Стразбур станал место на еден од најбизарните настани во историјата на Европа. На улица излегла жена позната како Фрау Трофеа и почнала неконтролирано да танцува. И не престанала со денови.

Веројатно овој необичен случај би бил заборавен доколку набргу не ѝ се придружеле уште неколку жители. Потоа ги имало сè повеќе, а на крајот бројот достигнал неколку стотици.

Записите од тоа време сведочат дека луѓето танцувале без престан и дека било очигледно оти сакаат да престанат, но не можат. Танцувале додека стапалата не им прокрвавеле, а некои од нив се онесвестувале и умирале од исцрпеност, срцев удар или други последици од повеќедневниот физички напор.

Не е познато колку луѓе навистина починале, а овој необичен настан останал запаметен како „танцувачката чума“.

Лекарите им наредиле да продолжат да танцуваат

Градските власти првично се обиделе да го решат необичниот проблем со уште понеобична метода.


Затоа ангажирале музичари и поставиле сцени на кои луѓето можеле да танцуваат.

Кога ни овој пристап немал ефект, се свртеле кон молитвата. Се верувало и дека луѓето биле опседнати од демони, иако нема докази дека во градот бил повикан егзорцист.

Оние што продолжиле да танцуваат и по неколку месеци од почетокот на необичната епидемија на крајот биле однесени во светилиштето на Свети Вит, заштитникот на луѓето со епилепсија, за кого се верувало дека може да помогне при неконтролирани грчеви и движења.

Епидемијата започнала во мај, а престанала во септември. Сепак, до денес не може со сигурност да се каже што ја предизвикало.

Во XVI век многумина верувале дека станува збор за божја казна или влијание на демони. Подоцна како можно објаснување се појавило труењето со ергот - габа што расте на 'ржта и може да предизвика халуцинации, грчеви и други невролошки симптоми.

Што навистина се случило во Стразбур?

Сепак, оваа теорија не го објаснува повеќедневното колективно танцување на стотици луѓе. Се споменувале и различни невролошки заболувања, но ниту едно целосно не се вклопува во описите на настанот.

Денес, меѓу експертите најприфатено е објаснувањето дека станувало збор за масовно психогено нарушување, односно своевидна колективна психогена реакција.

Во тој период Стразбур бил погоден од глад, сиромаштија, болести, поплави, екстремни временски услови, општествени немири и верски стравови. Жителите биле под огромен стрес, а верувањето дека Свети Вит може да ги казни луѓето така што ќе ги натера да танцуваат можело дополнително да влијае врз начинот на кој се манифестирала нивната психолошка вознемиреност.

Затоа историчарите сметаат дека оваа необична епидемија не треба да се набљудува само од перспектива на денешната медицина.

За луѓето во Стразбур во 1518 година, болеста, гревот, натприродното и физичкото здравје биле многу потесно поврзани отколку денес.

Сепак, „танцувачката чума“ останува мистерија без соодветно објаснување.

Извор: Putnikufer.dnevnik.hr
Фото: Wikipedia