Напојувањето на микророботите долго време беше проблем во хемиското инженерство. Микроробот со маса од 1,7 g може да лази само околу две минути на комерцијални батерии.
За работа од два часа, би му била потребна батерија со тежина од 94 % од вкупната маса, со густина на енергија од 5382 Wh kg -1, што е далеку над денешната литиум-јонска технологија. Под 1 cm3 или 1 g, микробатериите уште побрзо ја губат густината на енергија бидејќи амбалажата и спроводливите материјали зафаќаат сè поголем удел во нивната маса.
Тимот предводен од Јуе Гао од Одделот за макромолекуларни науки на кинескиот универзитет „Фудан“ се обиде да примени поинаков пристап. Наместо да направат помали и погусти батерии, истражувачите се запрашале дали роботот може да прибира енергија од површината по која чекори.
Активните материјали како алуминиум, цинк, силициум, калај и олово се вообичаени во цевките, зградите, центрите за податоци и опремата. Доколку роботското стапало би можело да предизвика хемиска реакција при контакт, неговото време на работа повеќе не би било ограничено од вграденото складирање енергија.
Решението на тимот е отворен електрохемиски енергетски систем: вмрежена калиум-полиакрилатна мембрана прицврстена на стапалото на микророботот. Таа ја претвора хемиската енергија од подлогата, како и од атмосферската влага и кислородот, во електрична енергија.
Мембраната се изработува во еден чекор со полимеризација на мономер на акрилна киселина, вмрежувач, иницијатор и калиум хидроксид директно на роботското стапало. Флексибилниот платинско-јаглероден филм дејствува како место на реакција за кислородот и водата.
Кожата може да биде тенка само 135 микрометри и мала само 1 квадратен милиметар.