Да тренираш еден олимписки натпреварувач на Зимски олимписки игри во Милано-Кортина 2026 веќе звучи како живот полн со исцрпувачка и немилосрдна посветеност. А замислете да тренирате 16 одеднаш.
Внимателните гледачи на машката кратка програма во уметничко лизгање во вторникот можеби имаа чувство на дежа ви кога камерите го прикажаа грузискиот лизгач Ника Егадзе покрај неговиот тренер, а потоа, само неколку минути подоцна, истиот човек во јакна на репрезентацијата на Канада како го прегрнува Стивен Гоголев.
Не е невообичаено уметничките лизгачи да делат тренери и кореографи.
Правилата им дозволуваат на тренерите да работат со спортисти од повеќе држави, дури и кога се натпреваруваат меѓу себе.
Затоа подгответе се често да го гледате Беноа Ришо и во наредните денови.
Претставува 13 земји и носи 13 различни јакни
Со густ распоред доаѓа и тежок куфер.
Ришо ѝ го привлече вниманието на јавноста со честото менување на јакните во таканаречената зона „kiss and cry“, па неговите комбинации станаа интересни колку и настапите на неговите лизгачи.
Помеѓу натпреварите на неколкумина спортисти, тој мора брзо зад сцената да ја смени јакната на националниот тим, за потоа повторно да се појави покрај мразот и да го следи следниот настап, дишејќи со секој такт од сите 16 програми.
- Сè е до организацијата. Сè мора брзо. Обично сè оставам во соблекувалната на лизгачите. Многу се љубезни. Секогаш има водач на тимот или менаџер на репрезентацијата кој ги чува јакните и ми ги носи - изјави Ришо.
Под сите тие јакни, Ришо е препознатлив по црната боја, но Милано-Кортина 2026 од него ја извлекува највпечатливата и најсјајна верзија.
Зошто Беноа Ришо е толку популарен во светот на уметничкото лизгање?
И Беноа и неговата „екипа“ лизгачи изгледа како совршено да се вклопиле во Италија.
Не е ни чудо: последните пет години Ришо ги минува летата така што изнајмува спортски центар во Курмајер, на северозападот од Италија, каде што работи еден на еден со олимписки кандидати и ја усовршува прецизната уметност на создавање програма достојна за најголемата сцена.
- Олимписките игри се гралот, најважната работа. Затоа сакам да дојдам со нешто поразлично. Би сакал да направам нешто поголемо за уметничкото лизгање. Ќе се обидам да ѝ донесам на публиката нешто подлабоко и поголемо, и за љубителите на лизгањето и за оние што не се. Сакам лизгањето повеќе да го поврзам со уметноста - изјави Ришо.
Уметничкото лизгање е уметност само по себе - можеби роднина на балетот, со елеганција што изгледа како некој да црта со невидливи бои по мразот. Ришо креирал кореографии инспирирани од Винсент ван Гог и блокбастер филмови. Внимателно се потпира на апстрактен минимализам и е голем обожавател на Анри Матис.
Тој очигледно ја гледа својата улога не само како кореограф, туку и како режисер и писател. За него тоа е раскажување.
- Нема да бидам задоволен ако мојата работа како кореограф е само правење кореографија. Мора да се обидеме да донесеме нешто повеќе од самиот спорт. Тоа мора да биде речиси филозофско. Мора да биде духовно. Секогаш се обидувам да донесам приказна. Секогаш се обидувам луѓето да почувствуваат емоција. Секогаш се обидувам да привлечам внимание на различни луѓе, не само на обожавателите - вели тој.
Неговите тренинзи, според зборовите на некои спортисти, наликуваат на терапија.
- Со лизгачите со кои сум најблизок и со кои најмногу работам понекогаш имам чувство дека можам да ги почувствувам отчукувањата на нивното срце во себе, дека чувствувам целосна поврзаност со она што се обидуваат да го прикажат - изјави Ришо.
Тоj додава дека многу луѓе не се среќни. Гледањето уметничко лизгање може да им овозможи нешто поинакво – можност да се чувствуваат слободни. Тоа им дава можност да се исклучат од сè околу себе и, можеби, повторно да се поврзат со своите вистински емоции и чувства.
Извор:
BIZlife.rs
Фото:
Facebook/ICU Figure Skating