Марија Хавиера Валенсуела, 17-годишната средношколка од Чиле, предложи иновативен енергетски систем кој би можел да помогне во намалувањето на зависноста од дизел во истражувачките станици на Антарктикот.
Нејзиниот концепт ги комбинира обновливите извори на енергија со нуклеарен микрореактор од новата генерација, нудејќи можен начин за намалување на емисиите на јаглероден диоксид, додека истовремено обезбедува сигурно снабдување со енергија во една од најсуровите средини во светот.
Предлогот беше изработен за „Антарктичкиот школски саем 2026“ во Чиле. Според процените, ваквиот систем би можел да ги намали годишните емисии на јаглерод диоксид во една база на Антарктикот за 3.254 тони, иако тој сè уште останува концепт развиен од ученичка, а не одобрен проект.
Иновативно решение за снабдувањето со енергија на Антарктикот
Истражувачките станици на Антарктикот работат во средина каде што температурите редовно паѓаат под нулата, а повеќемесечниот мрак во текот на зимата дополнително го отежнува производството на енергија. Повеќето бази сè уште се потпираат на дизел-генератори за обезбедување струја, греење и енергија за научната опрема бидејќи тие нудат сигурна енергија во текот на целиот ден.
Но, транспортот на дизел-гориво до овој оддалечен континент е скап и сложен.
Освен што испушта јаглероден диоксид во атмосферата, употребата на дизел-гориво доведува и до емисија на загадувачи како што е црниот јаглерод, кој може да се таложи врз снегот и да го забрза неговото топење. Истражувачите подолго време ги проучуваат алтернативните извори на енергија, како што се енергијата од ветерот и сонцето, но тие сами по себе генерално не се доволни за да обезбедат стабилна електрична енергија во текот на целата година во екстремните услови на Антарктикот.
Предлог за хибридна енергија
За да го реши овој проблем, ученичката од Чиле дојде до иновативна идеја да ги комбинира ветерните турбини, соларните панели и нуклеарниот микрореактор што работи на ТРИСО-гориво во една микромрежа.
Според предлогот, обновливите извори на енергија би произведувале струја кога и да дозволуваат условите, додека нуклеарниот микрореактор би служел како сигурен резервен извор на енергија во периоди кога нема доволно сончева светлина или ветер.
Нуклеарните микрореактори се нова генерација мали нуклеарни реактори создадени за оддалечени места кои немаат пристап до електричната мрежа. Според Меѓународната агенција за атомска енергија, ваквите реактори се наменети да обезбедуваат релативно мала количина електрична енергија во подолг временски период, без потреба од често дополнување гориво.
Врз основа на нејзиното моделирање, замената на системот базиран на дизел со предложениот хибриден систем би можела да спречи емисија на околу 3.254 тони јаглерод диоксид годишно во една голема истражувачка станица на Антарктикот. Иако процената се заснова на пресметките од проектот и бара независна потврда, таа ги истакнува потенцијалните придобивки за животната средина од намалувањето на употребата на фосилни горива во поларните региони.
Балансирање меѓу иновацијата и практичните предизвици
Предлогот прикажува многу интересна слика, но употребата на нуклеарна енергија на Антарктикот нема да биде лесна.
Секое идно поставување реактор ќе мора да биде во согласност со регулативите за заштита на животната средина што важат за континентот.
Предлогот беше подготвен како дел од „Антарктичкиот школски саем 2026“ во Чиле, што ги одразува сè поголемите напори за вклучување на учениците во решавање реални научни и еколошки проблеми. Ученичката учествувала и на научни натпревари и едукативни програми фокусирани на нуклеарна технологија и инженерство, што покажа како раната изложеност на СТЕМ-областите може да инспирира иновативно размислување.
Иако самата идеја веројатно нема да се спроведе точно според дизајнот, таа помага да се унапреди клучната дискусија за идната енергија на Антарктикот.
Извор:
India Times
Фото:
Facebook