Новиот член на семејството секогаш се опишува како најсреќниот момент во животот. Навистина, тоа може да биде емоционално поинтензивно од сè што човечкиот мозок може да доживее.

Но, моментот кога станувате родител е токму тоа, момент. Потоа, остатокот од животот го поминувате во таа улога. А тоа е веќе сосема друга приказна бидејќи да се биде родител не е само емоција, туку и општествено-нормативна улога.

Речиси секое општество и култура ја истакнуваат, нагласуваат и ја слават важноста на родителството. Сепак, реалноста на родителството сè повеќе е во спротивност со тие длабоко вкоренети верувања бидејќи истражувањата укажуваат на постоење на таканаречената „казна за родителство“.

Едноставно кажано, во многу истражувања што ја мерат општата среќа кај различни популации, родителите доследно пријавуваат пониско ниво на задоволство во споредба со возрасните што немаат деца.

Повеќето развиени земји бележат дека родителите се помалку среќни и имаат пониско ниво на благосостојба од оние без деца. Најголемиот јаз во среќата меѓу овие две групи е забележан во САД.

Од друга страна, на спротивниот крај од скалата, родителите во Португалија се благо посреќни од паровите што немаат деца, а веднаш зад нив се наоѓаат Унгарија, Шпанија и Норвешка.

Јазот во родителството

Зошто воопшто постои таа „казна“ во вид на помало задоволство? И зошто толку се разликува од земја до земја?

На невролошко ниво, емотивната врска меѓу родителот и детето е исклучително силна и значајна, но истовремено и комплексна и со високи барања.

Грижата за благосостојбата на детето преку сопствениот емоционален ангажман значи дека врвовите се многу високи, но и падовите се многу длабоки. Целиот процес е ментално исцрпувачки - нешто низ кое лицата без деца не минуваат.

Сепак, кога ќе се погледне пошироката слика, во развиените земји во текот на последните децении низа фактори негативно се одразија врз пристапот до вработување, кариера, домување, заедница, ресурси и инфраструктура.

Поради тоа, за просечниот поединец е сè потешко да обезбеди стабилност и сигурност, а камоли да оствари долгорочни цели што ни ги наметнува општеството, како добро платена и стабилна работа или купување сопствен дом.

Ако современиот живот е веќе доволно стресен за поединецот, јасно е дека одговорноста за одгледување и издржување деца дополнително го зголемува притисокот, додека истовремено ја намалува личната слобода и избор.

Тоа, се чини, го потврдуваат и податоците од различни земји.

САД се познати како изразено индивидуалистичко општество кое става акцент врз личната независност, па социјалната поддршка е релативно ограничена. Тоа значи дека малку, или речиси воопшто, не се ублажува товарот на родителството, додека очекувањата остануваат исти.

Наспроти тоа, и покрај идеолошките разлики, Португалија и Унгарија нудат значителна државна поддршка за родителите, што веројатно го намалува стресот и го зголемува чувството на задоволство.

Сепак, треба да се нагласи дека ниту еден од овие заклучоци не е конечен. Анкетите за среќата и благосостојбата се далеку од совршена наука.

Многу податоци се застарени, а различни општества и култури имаат многу различни пристапи кон семејството и заедницата, што истражувањата не мора секогаш во потполност да го опфатат.

Извор: Nova.rs
Фото: Magnific