Паничните напади се ненадејни напади на интензивен страв, без очигледна причина. Се проценува дека 10 % од луѓето доживуваат барем еден паничен напад во животот. Но, помеѓу 2 % и 3 % од населението има толку чести и тешки панични напади, што ги исполнуваат критериумите за состојба наречена „панично растројство“.
Тековниот стандард на грижа за панично растројство е когнитивната бихевиорална терапија (КБТ), со или без примена на антидепресиви. Техника на КБТ подразбира терапевтите да предизвикуваат вообичаени симптоми на панични напади како болка во градите, потење, брзо дишење и забрзано чукање на срцето во безбедна, контролирана средина. Целта е да се зголеми толеранцијата кон овие симптоми, со тоа што пациентите ќе научат дека не се опасни.
Типично, оваа терапија функционира преку вежби базирани во канцеларија, како што се доброволна хипервентилација или вртење на стол. Но, сега истражувачите покажаа дека помалку вештачка и поинтензивна форма на изложеност на симптомите, односно кратка, повремена интензивна вежба е поефикасна.
- Покажавме дека 12-неделна програма со кратки интензивни повремени вежби може да се користи како стратегија за лекување пациенти со панично растројство - вели д-р Рикардо Вилијам Муотри, постдокторски соработник на Програмата за анксиозни нарушувања на Медицинскиот факултет при Универзитетот во Бразил.
Испитувања
Во ова контролирано испитување, Муотри и неговите колеги го споредиле ефектот на кратки, интензивни повремени вежби со форма на терапија за релаксација што најчесто се користи во КБТ, кај 102 возрасни жени и мажи дијагностицирани со панично растројство, во период од 12 недели. Учесниците биле поделени во две паралелни групи и правеле три сесии секоја недела од доделената вежба. Не биле дадени лекови на ниту една група во текот на испитувањето.
Пациентите во експерименталната група ја започнувале секоја сесија со период на истегнување на мускулите, проследено со 15 минути одење и еден до шест периоди на трчање со висок интензитет од 30 секунди, наизменично со 4,5 минути активно рехабилитирање, па завршувајќи со дополнителни 15 минути одење.
Пациентите во контролната група правеле вежби за мускулна контракција во брахијалниот, скапуларниот, цервикалниот, фацијалниот, дорзалниот, абдоминалниот дел и долните екстремитети, проследени со локализирана мускулна релаксација. Сите пациенти носеле биометриски уреди за следење за време на вежбите.
Крајна точка била каква било регистрирана промена во периодот од 24 недели, на Скалата за паника и агорафобија (ПАС), која ја оценува сериозноста на симптомите на паника согласно одговорите на 13 прашања од утврден прашалник.
Секундарните крајни точки биле аналогни промени во резултатите на прашалниците за анксиозност и депресија, како и самопријавената фреквенција и сериозност на нападите на паника. Психијатар ги проценил резултатите на крајните точки.
Просечниот ПАС-резултат, како и резултатите за анксиозност и депресија се намалиле кај двете групи, но повеќе во групата каде што се применувало кратко интензивно повремено вежбање. Слично на тоа, фреквенцијата и сериозноста на нападите на паника се намалиле повеќе во групата со кратко интензивно повремено вежбање.
Авторите заклучиле дека кратката, интензивна вежба е поефикасен метод за справување со паничното растројство отколку релаксационата терапија, со позитивни ефекти кои траат најмалку 24 недели. Бидејќи пациентите изјавиле дека уживаат во овој метод на третман повеќе од релаксационата терапија, ангажираноста и придржувањето кон третманот е многу поверојатно да бидат практикувани од нивна страна.
Извор: medicalxpress.com
Фото: Freepik