Кога некој ќе „скокне“ во ресторан и ќе почне да собира чинии или да ги реди на куп пред келнерот, тоа може да изгледа како мал чин на учтивост. Сепак, психолозите тврдат дека ваквите „мали“ гестови честопати кријат многу повеќе за карактерот и личноста. Кога запознаваме нови луѓе, обично внимателно слушаме што велат. Сепак, токму секојдневното однесување е поискрен показател отколку внимателно одбраните зборови. Спонтаните дејствија најчесто доаѓаат од срце. Затоа експертите сакаат да набљудуваат како некој се однесува кон услужниот персонал, како што се келнерите и чистачите, бидејќи тоа често покажува ниво на емпатија и социјална свест.

Во многу ситуации можете да видите личност на маса во ресторан како нежно ги турка чиниите за келнерот полесно да им пристапи, или ги реди за да му ја олесни работата. Иако тоа останува незабележано од повеќето, психологот Франциско Табернеро верува дека таквата акција укажува на нешто повеќе од само „добри манири“. Оваа мала понуда за помош може да сигнализира особини како што се емпатија и алтруизам, а понекогаш дури и блага социјална анксиозност. Тоа е суптилен, но моќен начин некој да покаже сочувство и благодарност за напорната работа што ја вложуваат вработените. Често во вакви моменти се откриваат нечии вредности и приоритети.

Табернеро објаснува дека волонтирањето без да се очекува ништо за возврат се нарекува просоцијално однесување. Ваквите постапки одразуваат вистинска загриженост за благосостојбата на другите и честопати одат рака под рака со понизност, емпатија и чувство на општествена одговорност. Можеби никогаш нема да чуете некој да каже дека е „општествено одговорен“ во неформален разговор, но тоа станува очигледно преку мали гестови како што е помагањето во расчистувањето на масата. Ваквите навики, велат експертите, честопати произлегуваат од раните животни лекции или од искрена желба да бидат признати и поддржани од заедницата.

Сепак, важно е да не се романтизира сè. Не сите „корисни“ гестови се изрази на чиста љубезност. Некои помагаат од вознемиреност или силна потреба да се избегне негативна оцена од оние околу нив. Според Табернеро, импулсот да се помогне лежи зад длабоката потреба да им се угоди на другите или стравот од критика. Ова е поврзано со однесување опишано како пасивна асертивност: лицето бара одобрување додека ги потиснува сопствените потреби. Во овие случаи чин што изгледа дарежлив може да биде „маска“ за внатрешна напнатост, а не спонтана дарежливост.

Овие тивки сигнали на личноста не завршуваат во вакви случаи. На пример, на работа, луѓето што им помагаат на другите се особено ценети, дури и кога тоа не е дел од нивниот опис на работното место. Научна анализа, објавена врз основа на примерок од повеќе од 9.800 вработени, покажала дека просоцијалните однесувања ја зголемуваат продуктивноста на тимот. Интересно е и истражувањето од Харвардската бизнис-школа, според кое тимовите со повеќе соработливи членови имале 16 проценти поголема продуктивност и 12 проценти посилна внатрешна тимска работа. Сепак, постои поедноставно објаснување: некој можеби сака брзо да се средат чиниите, не затоа што сака да помогне, туку затоа што не сака неред.

Извор: vecernji.hr

Фото: Freepik