На 21 септември 1975 година во американските кина пристигна филмот „Кучешко попладне“ (англ. Dog Day Afternoon), криминалистичка драма на режисерот Сидни Лумет. Врз основа на вистински настан од 1972 година, филмот ја носи приказната за грабеж на банка кој излегол од контрола и се претворил во национален медиумски спектакл.
Дејството ги следи Сони Ворцик (Ал Пачино) и неговите пријатели Сал (Џон Казејл) и Стиви (Гери Спрингер), кои се обидуваат да ограбат банка во Бруклин за Сони да може да ја финансира операцијата за промена на полот на својата партнерка. Но, планот брзо се распаѓа - полицијата ја опкружува банката, медиумите доаѓаат на самото место, а целата ситуација се претвора во напната заложничка криза проследена со камери во живо.
Филмот прикажува како Сони станува херој на работничката класа, додека јавноста сè повеќе се идентификува со него, а полицијата и власта дејствуваат сè побрутално.
Сидни Лумет мајсторски користи документаристички стил за да го смести гледачот среде летен ден во Бруклин. Филмот речиси во целост се одвива во банката и околу неа, со што се создава клаустрофобична атмосфера, а сценариото на Френк Пиерсон (наградено со „Оскар“) брилијантно ги балансира напнатоста и хуморот.
„Кучешко попладне“ доживеа огромен критички и комерцијален успех. Филмот беше номиниран за шест „Оскари“, а ја освои наградата за најдобро оригинално сценарио. Денес редовно се наоѓа на листите за најдобри филмови на сите времиња и се зема како школски пример за политички трилер од 70-тите години.
Освен што засекогаш го зацврсти Ал Пачино како еден од најголемите глумци на својата генерација, филмот отвори простор за подлабока дебата за родовиот идентитет, медиумскиот сензационализам и општествените тензии од тоа време. Неговиот познат извик „Атика! Атика!“ и денес се цитира како симбол на пркос кон авторитетот.
Извор:
Index.hr
Фото: Screenshot/YouTube